Flowtograferen
Persoonlijk | Achter de schermen

Blog · 4 november 2026 · Leestijd circa 6 minuten

Armen wijd, neus naar de hemel

Over overgave, en het mooiste dat ontstaat nádat je op verzenden drukt.

Er zijn van die momenten waarop je even stilvalt. Niet omdat je niet weet hoe je verder moet, maar juist omdat er zóveel moois gebeurt dat je nauwelijks kunt bevatten wat er allemaal op je pad komt.

Dat is precies waar ik nu zit.

Ik zit midden in een heerlijke flow. In het stukje van manifestatiekracht waarin overgave centraal staat. En eerlijk? Ik ben behoorlijk onder de indruk van wat er gebeurt.

Het voelt alsof ik aan het stage diven ben. Mijn neus omhoog naar de hemel, mijn armen wijd en mijn hele lijf vertrouwend op het feit dat ik gedragen word.

Geen idee precies hoe ik terechtkom, maar het voelt fantastisch.

En het bijzondere is: ik heb dit nog nooit eerder zo gevoeld.

Van creëren naar overgeven

De afgelopen periode heb ik met ontzettend veel liefde gewerkt aan mijn eigen kaartenset. Een kaartenset vol beelden, inzichten en uitnodigingen om anders te kijken. Naar fotografie, naar de wereld om je heen en misschien nog wel het meest: naar jezelf.

Inmiddels zit de kaartenset in de proefdrukfase.

Ik heb op verzenden gedrukt. De bestanden zijn naar de drukker. Een bijzonder moment, want daarmee wordt iets wat lange tijd alleen in mijn hoofd, hart en handen bestond ineens tastbaar.

En juist in die week gebeurt er iets grappigs.

Nu ik aan het landen ben wat ik allemaal heb gecreëerd, voel ik dat er nog dingen mogen veranderen.

Niet een klein beetje bijschaven. Nee, twee behoorlijk radicale beslissingen.

En weet je wat? Het voelt niet als twijfel. Het voelt als helderheid.

Soms moet je durven veranderen wat je al had besloten

De eerste verandering gaat over de naam van een thema.

Waar ik eerst koos voor ‘Zelfportretten’, wordt het nu ‘Selfies’.

Waarom? Dat verhaal bewaar ik nog even voor een ander moment. Maar het voelt alsof deze naam veel beter past bij wat ik ermee wil vertellen.

De tweede verandering is misschien nog wel groter.

Het eerste thema van mijn kaartenset was oorspronkelijk het gele thema: ‘Camera-opties’.

Een thema waarin de technische mogelijkheden van je camera centraal stonden. Maar hoe langer ik erover nadacht, hoe meer ik voelde dat daar iets niet helemaal klopte.

Want waar gaat fotografie voor mij eigenlijk over?

Niet over hoeveel knopjes je kent. Niet over welke instelling je gebruikt. En ook niet over het perfecte plaatje.

Het gaat over kijken.

Over vertrouwen op wat je ziet. Over aandacht geven aan datgene waar je ogen naartoe getrokken worden. Over vanuit verwondering een moment in beeld vangen.

En toen voelde ik het ineens:

Het gele thema mag gaan over LICHT.

Licht leren lezen

Want heel eerlijk, ik had het gevoel alsof er nog iets ontbrak in mijn kaartenset. Het bleek precies datgene te zijn waar ik bewust van werd toen ik mijn eigen blijmakers onder de loep nam.

Het kijken naar de essentie van licht.

Ongeacht het weer. Ongeacht het tijdstip. Ongeacht de omstandigheden.

Licht is overal. Soms uitbundig aanwezig, soms subtiel verstopt. Soms zie je het meteen en soms dringt het pas later tot je door. Soms verblindt het of danst het.

En juist dat vind ik zo mooi.

Leren kijken naar lichtpuntjes, ook als het donker is. Ontdekken hoe licht een beeld verandert, hoe het sfeer geeft en hoe het je uitnodigt om op een andere manier te kijken.

Maar ook beseffen dat licht niet kan bestaan zonder donker. Dat beide bij elkaar horen.

En eigenlijk geldt dat niet alleen voor fotografie.
Ook in het dagelijks leven.

Juist op momenten waarop het even donker voelt, kunnen de kleinste lichtpuntjes ineens van onschatbare waarde zijn. En soms moet je door een andere bril kijken om ze überhaupt te zien.

Dat is wat ik met dit thema wil meegeven.

Niet alleen leren kijken naar licht, maar leren zien hoeveel licht er eigenlijk al is.

Het mooiste ontstaat soms nádat je op verzenden hebt gedrukt

En hier zit voor mij misschien wel de grootste les van dit hele proces.

Ik had kunnen denken: de bestanden zijn verstuurd, de proefdruk komt eraan, nu moet ik er vooral vanaf blijven.

Maar waarom eigenlijk?

Omdat ik ooit een besluit heb genomen, betekent dat niet dat ik mezelf moet vastzetten in dat besluit.

Omdat iets bijna af is, betekent dat niet dat het niet nóg beter kan aansluiten bij wat ik voel.

En omdat ik op verzenden heb gedrukt, betekent dat niet dat ik mijn gevoel op stil hoef te zetten.

Sterker nog: juist doordat ik het werk even kan laten landen, ontstaat er ruimte om te voelen wat er nog ontbreekt.

Ik hoef niet alles vooraf te weten.
Ik hoef niet het hele proces te overzien.

Ik mag creëren, loslaten, ontvangen en vervolgens opnieuw voelen.

En als er dan iets nieuws ontstaat, mag ik daar gewoon naar luisteren.

Dat is voor mij overgave.

Niet passief afwachten tot het Universum iets op mijn deurmat legt, maar vol vertrouwen meebewegen met wat zich aandient.

Geef jezelf de ruimte om te blijven voelen

Misschien herken je dit wel.

Je bent ergens mee bezig. Je hebt iets bedacht, een keuze gemaakt, een richting bepaald. En dan, op het moment dat je denkt dat het klaar is, voel je ineens: wacht eens even…

Het kan anders. Het mag anders. Dit voelt nóg meer als mij.

En misschien is dat wel precies het moment waarop je jezelf de ruimte mag geven.

Je hoeft niet vast te houden aan een eerdere versie van jezelf. Je hoeft niet iets af te maken op de manier waarop je ooit bedacht had dat het moest.

Je mag veranderen. Je mag bijstellen. Je mag opnieuw kiezen.

Zelfs als je al op verzenden hebt gedrukt.

Sterker nog: misschien ontdek je juist door het loslaten wat er nog mag ontstaan.

Ik merk dat ik steeds meer vertrouw op dat gevoel. Dat ik niet alles hoef te bedenken, controleren of vooruit te plannen.

Ik mag erop vertrouwen dat de laatste puntjes op de i vanzelf zichtbaar worden wanneer ik er ruimte voor maak.

En dat maakt het creëren niet alleen mooier, maar ook zoveel leuker.

Een waarschuwing vooraf…

Wat ik je met mijn kaartenset gun, is precies dat gevoel.

Dat je anders gaat kijken. Dat je verwondering terugvindt in de kleinste dingen. Dat je ontdekt hoeveel geluksmomentjes er overal om je heen liggen.

Dat je niet hoeft te wachten op mooi weer, het perfecte licht of het ideale moment.

Dat je leert vertrouwen op wat jouw aandacht trekt.

En dat je op een gegeven moment merkt dat je niet meer anders kúnt kijken.

Want als je eenmaal hebt ontdekt hoeveel schoonheid er schuilgaat in het alledaagse, wordt de wereld ineens een heel andere plek.

Dus bij deze alvast een kleine waarschuwing:

PAS OP, STRUIKELGEVAAR!

De kans op verwondering is groot.
De kans dat je ineens overal lichtpuntjes ziet ook.
En de kans op een flinke dosis geluksmomentjes? Die zou ik zeker niet uitsluiten.

Misschien is dat wel het mooiste wat deze kaartenset mij nu al brengt.

Dat ik zelf steeds meer mag ervaren wat ik anderen zo ontzettend graag wil meegeven.

Vertrouw. Geef je over. Blijf voelen.

En laat je verrassen door wat er ontstaat als je de ruimte niet dichtzet, maar juist openhoudt.

Ik sta ondertussen met mijn armen wijd, mijn neus naar de hemel en een grote glimlach op mijn gezicht.

Wat een heerlijk avontuur.

Benieuwd naar de kaartenset? Bekijk de Flowtograferen™ kaartenset